Als geboren Schagenees – want zo mag je jezelf noemen als je er geboren bent – was ik nog maar een paar maanden oud toen we verhuisden naar de Kruisweg in Wieringerwaard. Geen groot huis, maar we woonden er prima. Later kwamen mijn broer André en zus Yvonne erbij en daar hebben we eigenlijk onze hele jeugd gewoond.

Rond mijn veertiende verhuisden we naar de Barsingerweg. Vanuit daar gingen wij, als kinderen van Pim en Annie, uiteindelijk allemaal onze eigen weg. Ik woonde eerst aan de Kievitlaan in Wieringerwaard en later aan de Slikkerdijk.

Boer in hart en nieren
Ik heb altijd al boer willen worden – naar het schijnt al als peuter. Er werd zelfs een box van strobalen voor me gemaakt, anders liep ik tussen de koeien. Uiteindelijk werden het geen koeien, al heb ik vóór we naar de Slikkerdijk gingen nog wel een verkenningsreis naar de Verenigde Staten gemaakt om daar samen met anderen een melkveebedrijf te starten.

Het werden uiteindelijk pootaardappelen.

Rond mijn veertiende vroeg Pieter Blaauboer (Zuiderweg) of ik wilde helpen met aardappels zoeken. Daar ben ik besmet geraakt met het aardappelvirus. Ik heb er een aantal jaren gewerkt. Toen de loonwerker in Dirkshorn waar ik werkte in 1998 stopte, ben ik in 1999 voor mezelf begonnen. Een klein beetje aardappelen en daarnaast als zzp’er in loon- en grondverzetwerk.

De aardappelen lagen bij Ed Groot in de schuur aan de Noord-Zijperweg. Toen de kans kwam om de boerderij aan de Slikkerdijk te kopen, zijn we erin gestapt. Samen met mijn vriendin Marijke – die in 2014 mijn vrouw werd – hebben we vol gas gegeven. Het ging goed. In 2010 bouwden we een nieuwe schuur en we hadden het grootste deel van de machines zelf.

Onze jongens werden geboren: Bram in 2006 en Thijs in 2007 – op mijn verjaardag. Het leven rolde eigenlijk mooi door.

Veranderende regels, nieuwe keuzes
Op een gegeven moment veranderde de wetgeving in Nederland. De melkveehouderij zou haar quota verliezen. Goed voor hen, maar minder gunstig voor ons, omdat wij afhankelijk waren van het huren van land bij melkveehouders. Zonder eigen grond kun je niet meedoen aan landruil en zo dreigden we de basis onder ons bedrijf kwijt te raken.

Dan ga je nadenken. In 2013 plantten we nog aardappelen en daarna boekte ik een ticket naar Montréal om samen met mijn vader mogelijkheden te bekijken. We bezochten een vriend met een graanbedrijf en reisden door naar Prince Edward Island om met aardappeltelers te spreken. Er waren kansen, maar niets overtuigde echt.

In het najaar van 2013 gingen Marijke, de jongens en ik naar Alberta. Vanaf Calgary reden we noordwaarts en dachten eerst: als dit het is, dan nee. Het landschap is open en weids – indrukwekkend, maar je moet ervan houden. In Central Alberta bleek het uiteindelijk veel mooier. Twee weken lang hebben we rondgekeken, gepraat en nagedacht. Rockies gezien, aardappelen bekeken. Een provincie waar veel mogelijk is.

Na thuiskomst hebben we het laten bezinken. Tot Marijke in december 2013 zei: “Ja, we gaan het doen.”

Het avontuur begint
Makelaar gebeld, handelshuis gebeld, machines verkocht. Op 12 april 2014 – tien dagen na het plotseling overlijden van mijn vader – vertrok ik alleen naar Wetaskiwin (Alberta) om op work permit te werken bij Hoogland, een bedrijf dat in 1998 vanuit Anna Paulowna naar Canada was geëmigreerd.

Eind mei kwam ik terug om Marijke en de jongens op te halen. We vierden nog een afscheidsfeest en op 14 juni 2014 waren we weer samen in Canada. Het avontuur begon.

De jongens naar school. Wij ons wegwijs maken in het Canadese systeem. Auto kopen – en uiteraard een truck: een Ram 2500 met 5.7 liter V8, die ik nog steeds heb. In de winter is een grote auto geen overbodige luxe.

Een nieuwe wending
In 2016 liep het bij Hoogland niet meer zoals gehoopt. We besloten weg te gaan, wat mogelijk was omdat we inmiddels landed immigrant waren en onze Permanent Residency hadden gekregen.

Later dat jaar kreeg ik de kans om in Saskatchewan een groot aardappelbedrijf (200 hectare) te runnen, eigendom van twee Nederlanders. Het leek een mooie stap. Helaas bleken beloften niet altijd werkelijkheid. Ondanks dat het runnen van zo’n bedrijf met personeel en uitbreiding uitdagend en mooi werk was, stapten we er eind juli uit.

Ironisch genoeg vertrokken we van de farm op de dag dat ons nieuw ontworpen huis op de fundering werd geplaatst.

Na wat omzwervingen in de regio en werk tijdens het rooiseizoen – onder andere bij bedrijven met Nederlandse roots – besloten we als gezin terug te keren naar Alberta. De stress van het runnen van het bedrijf in Saskatchewan was niet goed voor ons gezin.

Ik werkte inmiddels als zelfstandig operator in Alberta en reed om het weekend 600 kilometer oost en 600 kilometer terug. Uiteindelijk bleek: weg uit die regio was de beste keuze.

Terug naar rust – KaMo Farms
In december 2018 kon ik een deal sluiten voor een oude farm waar we nu wonen. Via een videocall liet ik Marijke het erf zien. “Hier gaan we wonen.” We huurden eerst en kochten later.

Hier zijn we als gezin weer tot rust gekomen. Onze jongens zijn inmiddels 19 en 17 jaar en volgen opleidingen tot elektricien en kok. We verbouwen weer aardappelen met hulp van vrienden die machines beschikbaar stellen. Onze farm heet KaMo Farms.

Marijke werkt in een lingeriewinkel: Busted Ladies Lingerie. En zo wonen we hier inmiddels zes jaar, naar volle tevredenheid.

Van akker naar infrastructuur
In 2020 maakte ik opnieuw een switch: van landbouw naar civiel grondverzet. Als zelfstandig operator werk ik voor CBO Earthworks aan hemelwatersystemen, riolering en waterprojecten door heel West-Canada. Van Burnaby (BC) tot Winnipeg (Manitoba). Als site foreman stuur ik een ploeg aan en ben ik aanspreekpunt op locatie.

We maken lange dagen, maar dat moet ook. Van april tot november wordt buiten gewerkt. Daarna kan het -30 graden worden en ligt veel stil.

De combinatie met aardappelen is druk, maar werkbaar. Uiteindelijk hopen we dat de farm verder groeit en het grondverzet minder wordt.

Leven in perspectief
De stap van Wieringerwaard naar Alberta lijkt enorm – en dat is het ook. Het heeft veel gevraagd, maar inmiddels hebben we stabiliteit. We wonen vrij, met buren op 300 meter afstand, op twintig minuten van Ponoka.
En nee, we wonen niet “in the boondocks”.

Er is nog veel meer te vertellen, maar dit is de beknopte versie. Wie vragen heeft, mag me altijd benaderen via Facebook of Messenger.

Met vriendelijke groet vanuit Ponoka, Alberta, Canada.