In de rubriek ‘Waar zijn ze gebleven?’ deze keer het verhaal van Catharina (Cathrien) Mandjes. In deze rubriek vertellen oud-Wieringerwaarders hoe het met ze gaat, wat ze nu doen en hoe ze terugkijken op hun voormalige dorp.

In 1971 kwam ik vanuit Amsterdam in Wieringerwaard wonen met mijn broer Herman.  Ik had ook drie oudere zussen maar die waren al het huis uit. De meeste mensen kennen mijn vader denk ik als ‘de leerbewerker’. Mijn moeder is jaren voorzitster van de plattelandsvrouwen geweest.

Tegen de tijd dat ik naar de basisschool ging nam Herman afscheid en ging naar de RSG in Schagen.

Na de basisschool ging ik naar de HAVO op het Wirhingerlant in Wieringerwerf. Een pokkeneind fietsen, zonder busverbinding. Gelukkig hadden we een telefooncirkel zodat als het écht heel slecht weer was onze ouders per toerbeurt reden.

Na de HAVO ben ik in Amersfoort gaan studeren aan het Middeloo. HBO creatieve therapie. Na een jaar bleek de opleiding toch te zwaar en ben ik gaan werken. In de kroeg kwam ik Ron Steenbeek tegen en met hem ben ik in 1987 in Wieringerwaard komen wonen en in 1988 getrouwd. Ik werkte toen bij PTT Telecom in Schagen. Ondertrouw in Nieuwe Niedorp, burgerlijk huwelijk in Barsingerhorn, kerkelijk huwelijk in Anna Paulowna omdat in het Witte Kerkje geen diensten meer gedaan werden en het feest was in het Wapen. De gasten hebben kilometers gemaakt!

Na anderhalf jaar vertrokken we naar Hooglanderveen (tegen Amersfoort aan) om de buurtsuper met postagentschap van mijn schoonouders over te nemen. Ik werkte daar in de winkel natuurlijk maar runde ook het postagentschap waar ik voor opgeleid werd. De winkel met alles eromheen bleek toch niet echt wat voor ons dus zijn we in 1990 naar Castricum verhuisd (ongeveer het midden tussen Hooglanderveen en Wieringerwaard). Daar kreeg ik onze oudste dochter en 2 jaar later, in 1992, onze 2e dochter. 

Helaas is Ron gestorven in 2005 aan een hersentumor.

Ik leerde een nieuwe man kennen met 4 kinderen en met ons samengestelde gezin gingen we in 2008 in Ermelo wonen, waar ik werkte als doktersassistente in het St. Jansdal ziekenhuis in Harderwijk.

Tekst gaat verder onder de foto.

Helemaal soepel liep het niet, ik wilde graag terug naar de kust. In 2013 kwam ik weer in Castricum wonen. Het ging in die periode niet zo goed met me. Er was toen een reünie van mijn zesde klas van de Tweewegen waar ik uiteindelijk ook niet naartoe kon. Dat heb ik heel jammer gevonden. In 2018 ben ik naar een flat in Alkmaar Overdie verhuisd. De kinderen waren inmiddels allemaal de deur uit.

Ik werkte toen inmiddels bij Starlet bloedafname waarbij ik op prikposten werkte en huisbezoeken deed bij mensen die niet meer mobiel waren.

In 2022 ben ik gescheiden en verhuisde met mijn hondje Jimmy naar een schattig huisje in Oudorp Alkmaar, vlak tegen een polder aan met 4 prachtige molens. De tuin is echt mijn trots en oase!

Een paar jaar geleden heb ik gekozen voor een stressvrij leven en werkzaamheden te gaan doen die bij mij passen en waar ik blij van word. Zo ben ik Pastoraal Diaconaal medewerker voor mijn kerk De Open Hof in Alkmaar geworden. In die functie bezoek ik veel mensen. Ik ben redactielid van het blad Oudorpertijden dat alleen verspreid wordt in Oudorp. Daar doe ik veel interviews voor en schrijf artikelen over allerlei activiteiten die in Oudorp plaatsvinden zoals koningsdag, kermis, kunst en cultuurwetenschappen enz. Verder heb ik verschillende oppashonden én ik ben mentor van een jongeman met een licht verstandelijke beperking. 

Ik kom nog regelmatig in Wieringerwaard omdat mijn oudste dochter er woont. Dan ga ik ook altijd even naar het graf van mijn ouders die daar op de begraafplaats liggen. Als ik het dorp binnenrijd word ik altijd overspoelt door herinneringen. Het huis aan de Noordzijperweg waar ik gewoond heb, het huis aan de Wilgenlaan waar ik later in mijn puberteit gewoond heb. Het huis aan de Gruttolaan waar ik met Ron heb gewoond. Mijn oudste zuster die aan de Molenweg woonde en waar ik kind aan huis was… Herman die eerst in de nieuwbouw woonde en later aan de Noordzijperweg zijn leerbewerkingsbedrijf had én een sportschool. Het kerkje waar ik op zondag altijd kwam, de school natuurlijk maar vooral het zwembad. Ik heb gezien dat er alleen een glijbaan bij gekomen is. Verder is het nog helemaal hetzelfde. Wat een heerlijke zomers had ik daar en badmeester Hoep was mijn beste vriend! Als ik thuis straf kreeg dan was dat, dat ik een paar dagen niet mocht zwemmen! En dat was dus écht een straf.

Een mooi dorp. Jammer dat alle winkels weg zijn! Ik kan me nog goed herinneren dat ik boodschappen voor mijn moeder deed en het hele rijtje afging. Vlees bij de slager, drop bij Kousenband, allerlei boodschappen bij van der Steen waar Janine achter de kassa zat. En natuurlijk de bakker voor brood. Met Herman vechten wie het kapje mocht als ik thuiskwam.

Mooi herinneringen!